سال ۷۹ میلادی، کوه وزوویوس منفجر شد و شهر رُمیِ پمپئی را زیر خاکستر آتشفشانی و گاز سوزان دفن کرد. هزاران نفر قبل از اینکه حتی یک قدم بردارند، مُردند. قرنها بعد، باستانشناسها فهمیدند که جسدها فضاهای خالی در خاکسترِ سختشده بهجا گذاشتهاند. گچ ریختند توی این فضاها و مُردهها دقیقاً همانطور که افتاده بودند، برگشتند. از بین صدها قالب، یکی همه را میخکوب کرد: دو نفر در آغوش هم، یکی بدنش را سپر کرده بود برای دیگری — و هیچکدام ول نکرده بود.
0%
گمگشته و بازیافته·1/3·1′
The place
Pompeii
آخرین آغوش
دو جسد، یک آتشفشان، و قرنی اشتباه
79 AD (reanalyzed 2017)Pompeii
پند داستان
“عشق، هر شکلی که داشته باشد، آخرین چیزیست که آدم وقتِ ازدستدادنِ همهچیز به آن چنگ میزند — و قصههایی که دربارهی مُردهها میگوییم، بیشتر از خودمان حرف میزنند تا از آنها.”
شخصیتها
د
دو پیکرهی در آغوش هم (مردان جوانِ ناشناس، ۱۸ تا ۲۰ ساله)منبع
Lazer, Estelle. Resurrecting Pompeii, 2009; University of Florence DNA study, 2017; National Geographic coverage