سالنامه‌های تحتمس سوم: ناپلئون مصر

تحتمس سوم بر سر دوراهی ایستاده بود — هم به معنای واقعی کلمه و هم به معنای مجازی آن. سه راه به سوی دژ-شهر مجدّو می‌رفت، جایی که ائتلافی از شاهان کنعانی گرد آمده بودند تا در برابر اقتدار مصر بایستند. دو راه امن اما کُند بود و از کنار کوهستان می‌پیچید تا از شمال و جنوب نزدیک شود. راه سوم مستقیم از تنگه‌ی باریک عارونه می‌گذشت — تنگه‌ای چنان تنگ که سپاه ناگزیر بود تک‌صف پیش رود، آسیب‌پذیر در برابر کمین و ناتوان از عقب‌نشینی. سرداران او یکصدا از راه مستقیم بازش داشتند. تحتمس همان راه را برگزید. بنا بر گزارشی که بر دیوارهای کرنک کنده شده — کهن‌ترین شرح جزءبه‌جزء یک نبرد در تمام تاریخ مکتوب — فرعون فرماندهانش را با چالشی خاموش کرد: «من از راه عارونه خواهم رفت. هر کس از شما که بخواهد از آن راه‌هایی برود که گفتید، برود، و هر کس بخواهد به دنبال اعلی‌حضرت بیاید. آیا باید آن دشمنان بگویند: اعلی‌حضرت از راه دیگر رفت چون از ما می‌ترسید؟» فراخوان غیرت و دلاوری کار را یکسره کرد. تمام سپاه به دنبالش از تنگه گذشت.