در هند شهری هست که بیش از یک میلیارد نفر باور دارند از خودِ زمان قدیمیتر است. نامش واراناسیست. متنهای مقدس هندو میگویند روزی که پایان میرسد — آخرین ستاره خاموش، آخرین اقیانوس خشک — خدای شیوا، بزرگترین خدایانشان، نیزهی سهشاخهاش را زیر این شهر فرو میکند و آن را تنها بالای سیل نیستی بلند میکند. جهان نابود میشود. یک شهر، روی سلاح یک خدا، شناور میماند.
0%
خدایان و هیولاها·3/3·1′
The place
Varanasi (Kashi — City of Light)
شهر بر نوکِ نیزه
وقتی جهان نابود میشود، یک شهر زنده میماند — شیوا آن را بر نوک نیزهاش بالای سیل نیستی نگه میدارد
ریشههای اساطیری (پیش از آفرینش)؛ تاریخ پرستشگاه از هزارهی دوم پیش از میلاد تا امروزVaranasi (Kashi — City of Light)
پند داستان
“داستان شهر شیوا میآموزد که حتی بینقصترین فرمانروایی انسانی هم نمیتواند آنچه را روح سرانجام نیاز دارد — رهایی از چرخهی هستی — فراهم کند، و جاهایی که صادقانهتر با مرگ رویاروی میشویم، همانجاهاییست که خداوند نزدیکتر از هر جای دیگر حضور دارد.”
شخصیتها
ش
شیوا (خداوندگار کاشی، که شهر را بر نیزهاش حمل میکند)پ
پارواتی (همسر شیوا، که کاشی را بهعنوان خانهشان برگزید)ش
شاه دیوُداسا (پادشاه دادگر که خدایان را بیرون راند)و
ویشنو (که دیوُداسا را به واگذاری شهر ترغیب کرد)ک
کالا بَهایراوا (هیئت خشمگین شیوا، نگهبان الهی کاشی)م
مَهارانی اَهیلیابای هولکار (که پرستشگاه ویشواناته را در سال ۱۷۸۰ بازسازی کرد)منبع
Skanda Purana, Kashi Khanda (12th-14th century CE); Kurma Purana, Avimukta Mahatmya; Jabala Upanishad; Shiva Purana (Jyotirlinga narrative); Eck, Diana L. Banaras: City of Light, Princeton University Press, 1982; Singh, Rana P.B. Banaras: Making of India’s Heritage City, 2009; Maasir-i-Alamgiri (Aurangzeb’s court chronicle, compiled by Saqi Must’ad Khan)