سندی هست که ادعا میکند نام تکتک پاپهایی را که تا روز قیامت بر مسند واتیکان خواهند نشست، از قبل میداند. ظاهراً در قرن دوازدهم نوشته شده: صد و دوازده عبارت کوتاه لاتین — یکی برای هر پاپ — و آخرین سطرش نه یک عبارت، بلکه یک پیشگویی صریح: آخرین پاپ شاهد آتش گرفتن رُم خواهد بود و بعد از آن، روز داوری فرا میرسد. طبق بیشتر محاسبات، پاپ فرانسیس پاپ شمارهی ۱۱۲ بود. در آوریل ۲۰۲۵ از دنیا رفت. اما کلیسا همان کاری را کرد که همیشه میکند: پاپ بعدی را انتخاب کرد.
این پیشگویی را به قدیس مالاکی نسبت میدهند — اسقف اعظم ایرلندی که در سال ۱۱۳۹ به رُم سفر کرد و ظاهراً در رؤیایی تمام پاپهای آینده را دید. اما نکتهی جالب اینجاست: تا چهارصد سال بعد، هیچکس از وجود این فهرست خبر نداشت. تا اینکه راهبی بِنِدیکتی به نام آرنولد ویون آن را در سال ۱۵۹۵ منتشر کرد. مورخان فوراً متوجه یک نکته شدند: تمام عبارتهای مربوط به پاپهای قبل از ۱۵۹۵ با دقت حیرتآوری درست بودند. اما عبارتهای بعد از آن تاریخ؟ ناگهان مبهم و کشدار شده بودند.
با این حال، بعضی از تطابقهای بعدی را سخت میشود نادیده گرفت. پاپ پیوس دهم — رهبر کلیسا از ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۴ — در فهرست با عبارت «ایگنیس آردِنس» یعنی «آتش سوزان» توصیف شده بود، و واقعاً تمام دوران پاپیاش را صرف نبرد با جریانهای نوگرا در کلیسا کرد. یوحنا پولُس اول هم با عبارت «از نیمهی ماه» مشخص شده بود — فقط سیوسه روز پاپ بود. سال ۱۹۷۸ آنقدر ناگهانی مُرد که تئوریهای توطئه هنوز هم رهایش نمیکنند.
و بعد لحظهای رسید که همه از آن وحشت داشتند. در سال ۲۰۱۳، پاپ بِنِدیکتوس شانزدهم کاری کرد که ششصد سال بود هیچ پاپی نکرده بود: استعفا داد. در فهرست مالاکی، او شمارهی ۱۱۱ از ۱۱۲ بود. عبارتش؟ «جلال زیتون». نکته اینجاست که او نام بِنِدیکتوس را برای خودش انتخاب کرده بود — و فرقهی بِنِدیکتی شاخهای دارد به نام «زیتونیان». تصادف یا پیشگویی، این تطابق مو را بر تن آدم سیخ میکرد. چون شمارهی ۱۱۲ آخرین سطر بود.
آخرین سطر از الگوی بقیه خارج است. بهجای یک عبارت کوتاه، یک پاراگراف کامل نوشته شده: «در آخرین آزار کلیسای مقدس رُمی، پِطرُسِ رومی بر تخت خواهد نشست که گوسفندانش را در میان مصیبتهای بسیار خواهد چراند. و چون این امور به پایان رسد، شهر هفت تپه ویران خواهد شد و داور مَهیب مردمانش را داوری خواهد کرد. پایان.» شهر هفت تپه یعنی رُم. و سطر صد و سیزدهم وجود ندارد.
وقتی کاردینال آرژانتینی خورخه برگوگلیو انتخاب شد و نام فرانسیس را برگزید — نه پِطرُس — باورمندان به پیشگویی دستپاچه شدند. استدلال کردند که او به عنوان اسقف رُم و جانشین قدیس پِطرُس، خودش همان «پِطرُسِ رومی» است. هر طور بود حساب را جور کردند. بعد فرانسیس در آوریل ۲۰۲۵ درگذشت و کاردینالها وارد کلیسای سیستین شدند و کاری کردند که همیشه میکنند: یک پاپ تازه انتخاب کردند. رابرت پریووست شد لئوی چهاردهم. فهرست تمام شده بود. کلیسا تمام نشده بود.
و شاید درس ماجرا همین باشد. پیشگویی پاپها به احتمال زیاد کار یک راهب زیرک در دههی ۱۵۹۰ بوده که مدخلهای قدیمی را جعل کرد و بقیه را آنقدر مبهم نوشت که به هر کسی بخورد. اما نزدیک پانصد سال مردم را وادار کرد هر پاپ جدید را مثل شمارش معکوس بشمارند. میگویند آنچه در لوحِ قسمت نوشتهاند، تغییرش نتوان داد. اما اینجا لوح تمام شد... و قسمت همچنان ادامه داد. پیشگوییها لازم نیست درست باشند تا قدرتمند باشند. کافیست سؤالی بکارند که از ذهنت بیرون نرود.