امپراتوری مُردگان

پاریسِ دهه‌ی هشتادِ قرن هجدهم را تصوّر کن. نه شهر نورها و عاشقان — شهری که زیر بار مُرده‌هایش له می‌شد. بیش از هزار سال بود که پاریسی‌ها مُرده‌هایشان را در همان گورستان‌های همیشگی دفن می‌کردند. بزرگ‌ترینشان — سَنت اینوسان — درست وسط شهر بود و قبرهایش ده لایه روی هم انباشته شده بود. سال 1780، دیوار زیرزمین ساختمان مجاور فرو ریخت و بهمنی از بقایای پوسیده‌ی انسانی سرازیر شد توی خانه‌ی یکی از ساکنان. شهر داشت از درون می‌پوسید.