Milattan önce 780 civarı. Çin'in en güçlü hanedanlarından biri olan Batı Zhou'nun tahtında You adında bir kral oturuyordu. Orduları vardı, kaleleri vardı, sınır boyunca uzanan ve düşman saldırısında tüm ülkeyi ayağa kaldırabilen bir işaret ateşi sistemi vardı. Ama kralın aklı başka yerdeydi. Bao Si adında bir kadına çılgınca âşıktı. Sarayın en güzel kadınıydı, kralın gözdesi. Ama tek bir sorunu vardı: asla gülmüyordu. Hiçbir şeye. Hediye, şölen, gösteri — hiçbir şeye. Yüzü mermer kadar güzel, mermer kadar soğuktu.
Kral büyük bir ödül açıkladı: Bao Si'yi güldürene bin altın sikke. Sarayın soytarıları denedi — olmadı. Müzisyenler en güzel ezgilerini çaldı — yüzü kıpırdamadı. Cambazlar akıl almaz numaralar sergiledi — hiç. Sonra vezirlerinden biri, Guo Shifu, öyle çılgın bir fikir ortaya attı ki herkes şaka sandı: sınır boyundaki işaret ateşlerini yakın. Yani o ateşleri — sadece ülke düşman istilasıyla yüz yüzeyken yakılması gereken o ateşleri.
Bu ateşlerin ne anlama geldiğini anlamak lazım. İşaret ateşi sistemi, sınır boyunca yüzlerce kilometre uzanan bir gözetleme kulesi zinciriydi. Düşman saldırdığında en yakın kule ateş yakardı. Onu gören bir sonraki kule kendi ateşini yakardı, sonra bir sonraki... Saatler içinde ülkedeki her bey tüm ordusuyla başkente koşardı. Bu sistemin tek bir anlamı vardı: ülke düşüyor, elinizde ne var ne yok gönderin.
Kral You ateşleri yaktırdı. Her yönden beyler ordularıyla akın akın geldi — atlar ter içinde, askerler savaşa hazır, sancaklar rüzgârda dalgalanıyor. Başkente vardıklarında büyük bir savaş bekliyorlardı. Buldukları bambaşkaydı: Kral You ve Bao Si bir kulenin tepesinden onları seyrediyordu. Ne düşman vardı, ne tehlike. Sadece bir kadını etkilemeye çalışan bir kral. Ve Bao Si o güçlü adamların hepsine baktı — şaşkın, bitkin, aşağılanmış — ve hayatında ilk kez güldü.
Kral çılgına döndü sevinçten. Ve aynı şeyi bir daha yaptı. Bir daha. Her seferinde daha az bey geldi. Her seferinde öfkeleri biraz daha kabardı. Her seferinde koca bir milleti korumak için kurulmuş sistem biraz daha çatırdadı. Derler ki yalancının mumu yatsıya kadar yanar. Kral You mum yakmıyordu — koca bir imparatorluğun işaret ateşlerini yakıyordu. Ama atasözü yine haklı çıktı: gerçek karanlık bastırdığında, cevap veren tek bir alev bile kalmamıştı.
Milattan önce 771. Quanrong — batıdan gelen savaşçı bir göçebe halk — gerçekten saldırdı. Kral You ateşleri yaktırdı. Bu sefer gerçekti. Kimse gelmedi. Tek bir bey bile kılını kıpırdatmadı. Quanrong başkent Haojing'e sel gibi aktı, Kral You'yu öldürdü, Bao Si'yi esir aldı. İki yüz yetmiş beş yıldır Çin'i yöneten Batı Zhou hanedanlığı sona erdi. Her şey bitti. Çünkü bir kral, halkının güvenini odun niyetine ateşe atmıştı.
Bu hikâyeyi yaklaşık yedi yüz yıl sonra Çin'in en büyük tarihçisi Sima Qian, başyapıtı «Büyük Tarihçinin Kayıtları»na yazdı — Çin tarih yazımının temel taşı sayılan eser. O günden bu yana her Çinli çocuk bu hikâyeyi duyar ve her nesil aynı dersi çıkarır: dünyanın en güçlü savunma sistemi, onu yönetenlerin güvenilmez olduğu anlaşıldığı an hiçbir işe yaramaz.