Anne Boleyn, İngiltere kraliçesi olarak sadece bin gün yaşadı. VIII. Henry — onunla evlenebilmek için Katolik Kilisesi'yle bağlarını koparan aynı kral — sonunda onu uydurma kanıtlarla vatana ihanetten yargılattı. 19 Mayıs 1536'da Anne, Londra Kalesi'nde başı kesilerek idam edildi. Ona tabut bile hazırlamamışlardı: parçalanmış bedeni eski bir ok sandığına konuldu ve kale içindeki St. Peter ad Vincula Şapeli'ne aceleyle gömüldü. O günden beri, Anne'in kaleyi hiç terk etmediği söylenir.
Hayaleti yüzyıllar boyunca defalarca görülmüş. Gömüldüğü şapelde, idam edildiği Tower Green avlusunda, Beyaz Kule'nin koridorlarında gri bir elbiseyle sessizce süzülürken ve son günlerini geçirdiği Kraliçe Evi'nin yakınlarında. Her görünüşte tek bir detay hiç değişmiyor: başsız yürüyor, kesik başını koltuğunun altına sıkıştırmış hâlde.
En ünlü karşılaşma 1864'te yaşandı. King's Royal Rifle Corps'tan bir nöbetçi, Kraliçe Evi yakınında gece nöbeti tutarken karanlıkta kendisine doğru ilerleyen beyaz bir figür gördü. Askerî protokole uygun şekilde üç kez dur ihtarında bulundu. Derler ya, üç kere sorulur — ama o gece üçüncü ihtar da karşılıksız kaldı. Asker süngüsünü taktı ve saldırdı. Süngü, figürün içinden duman gibi geçti. Adam olduğu yere yığıldı.
Nöbet değişimi onu yerde baygın bulduğunda derhal tutukladı. Görev başında bayılmak ağır bir suçtu: nöbet terk. Asker divanıharp önüne çıkarıldı. Ama mahkemede beklenmedik bir şey oldu: iki bağımsız tanık — başka bir nöbetçi ve bir kale görevlisi — aynı hayalet figürü aynı anda farklı noktalardan gördüklerini ifade ettiler. Asker beraat etti. İfadesi resmî askerî kayıtlara geçti ve bu olay, bir mahkeme sürecinde belgelenen ender hayalet vakalarından biri oldu.
1882'de muhafız yüzbaşısı J.D. Dundas da bir o kadar ürkütücü bir olay yaşadı. Gece devriyesinde kilitli olan St. Peter ad Vincula Şapeli'nden tuhaf bir ışık sızdığını fark etti. Pencereden içeri baktığında kanı dondu: Tudor dönemine ait kıyafetler giymiş figürler, yavaş yavaş ana koridorda ilerliyordu. En önde, tarihî portrelerdeki Anne Boleyn tasvirlerine uyan görkemli bir elbiseli kadın yürüyordu. Figürler sunağa ulaştı ve birer birer yokluğa karıştı.
Anne'in Catherine Howard ve Lady Jane Grey ile birlikte gömülü olduğu bu şapel — taç uğruna idam edilen üç kadın — İngiltere'nin en lanetli mekânlarından biri kabul ediliyor. Üç kırılmış kader, üç idam, hepsi aynı soğuk taş zeminin altında.
Yeoman Warder'lar — kale duvarları içinde aileleriyle birlikte yaşayan törensel muhafızlar — yüzyıllardır yaşadıkları olayları anlatıyorlar, ama isteksizce. Kraliçe Evi'nde kendi kendine açılıp kapanan kapılar. Boş koridorlarda yankılanan ayak sesleri. Tower Green'deki idam alanına yaklaştıkça insanı ezen bir hüzün duygusu — bugün orada kalıcı bir anıt var. Bazı muhafız çocukları, hava karardıktan sonra bahçelerde «başsız hanım»ı gördüklerini anlatmış.
Hayaletlere inanın ya da inanmayın, bir gerçek var: Anne Boleyn'in haksız ölümü — bir kralın acımasız kaprisine kurban edilen bir kraliçe — kalenin taşlarına kazınmış. Derler ki sabır taşı bile çatlar. Anne'in sabrı beş yüzyıl önce çatladı ve hâlâ burada. Susturulamadı. Gitmedi. Ve görünüşe göre gitmeye niyeti de yok.