31 Ekim 1756 gecesi, Giacomo Casanova tüm Venedik tarihinde hiçbir mahkûmun başaramadığını başardı: Kurşun Hücreler'den kaçtı. Bu hücreler, Dükalık Sarayı'nın çatı katında, tam kurşun plakaların altındaydı. Casanova'nın bu kaçışı tarihin en ünlü firarlarından biri olarak anılır ve kendi kaleminden anlattığı hikâye, bir macera şaheseridir.
Casanova, Temmuz 1755'te Venedik Devlet Müfettişleri'nin emriyle tutuklanmıştı. Suçlamaları: casusluk, yasak büyü uygulamaları ve ahlaksız yaşam. Onu Kurşun Hücreler'e kapattılar — insanın ruhunu kırmak için tasarlanmış bir cehennem. Yazın kurşun plakalar hücreleri fırına çeviriyordu; kışın aynı metal onları buz kutusuna dönüştürüyordu. Az yemek, egzersiz yok, umut yok. Oradan daha önce kimse kaçamamıştı.
Ama Casanova pes eden biri değildi. On beş ay boyunca planını kurdu. Sarayın çatı katındaki ender yürüyüşlerinden birinde zeminde demir bir cıvata buldu. Haftalarca onu gevşetti ve sonunda söktü. Bu cıvatayı keski olarak kullanarak aylarca hücresinin ahşap zeminini deldi. Talaşları yatağının altına sakladı, kıymıklarını yemek artıklarına karıştırdı.
Derken kader en kötü oyununu oynadı. Tünel neredeyse tamamlanmışken gardiyanlar onu başka bir hücreye taşıdı. "Bir kapı kapanırsa bin kapı açılır" derler. Casanova'nın kapanmayan kapısı bile yoktu — ama o tavanı açtı. Üst kattaki hücredeki Peder Marino Balbi'yi — gözden düşmüş bir rahibi — planına dahil etti.
Yeni plan inanılmaz cesurdu. Casanova demir cıvatayı kocaman bir İncil'in sırtına gizleyip Balbi'ye gönderdi. Hesabı basit ama dahiceydi: hiçbir gardiyan kutsal bir kitabı aramaya cesaret edemezdi. Haklıydı. Balbi cıvatayı kullanarak hücresinin tavanını kırıp kurşun çatıya çıktı.
O gece Casanova ve Balbi delikten tırmanıp Dükalık Sarayı'nın çatısına çıktılar — ayaklarının altında San Marco Meydanı. Sonrası zifiri karanlıkta bir baş dönmesi kabusuydu: dik kurşun plakaların üzerinde sürünerek ilerlemek, her an boşluğa düşme tehlikesiyle. Çarşaflardan yaptığı bir iple bir çatı penceresinden sarkan Casanova, sarayın içine girdi ve demir cıvatasıyla kapı kapı kırarak ilerledi.
1 Kasım şafağında, Azizler Günü'nde, Giacomo Casanova Dükalık Sarayı'nın ana kapısından çıktı. Üzerinde en güzel kıyafetleri, hapishane paçavraları şık bir pelerinin altında gizliydi. Gardiyanlar, memurların göreve geldiği saatte çıkan iyi giyimli bir beyefendi gördüler ve tek kelime etmediler. Bir gondola bindi, lagünü geçti ve Venedik'i sonsuza dek terk etti.
Daha sonra yazdığına göre, gondol uzaklaşırken arkasına dönmüş ve karanlıkta kör gibi sürünerek geçtiği o kurşun çatıya bakmış. Ve gülmüş. İmkânsızı başarmış bir adamın saf, katışıksız sevincinin gülüşüyle.