Notre-Dame'ın ana portalındaki büyük demir kapılar, olağanüstü bir ustalık eseridir — geometrik desenler, çiçek motifleri ve öyle ince işlenmiş menteşelerle süslüdür ki, Ortaçağ Parislileri bunları insan elinin yapamayacağına yürekten inanıyordu.
Efsaneye göre 13. yüzyılda Biscornet adında genç bir çilingir, hayatının en büyük siparişini aldı: Notre-Dame'ın kapıları için demir işçiliği yapmak. Ama tasarımlar inanılmaz karmaşıktı. Bilinen hiçbir teknikle bu iş başarılamazdı. Biscornet, başarısızlık korkusuyla çaresiz kaldı. Tanrı'ya değil, Şeytan'a yalvardı.
Şeytan geldi. Pazarlık basitti: kapılar karşılığında Biscornet'nin ruhu. O gece atölyeden çekiç sesleri ve cehennem ateşinin alevleri yükseldi. Sabah olduğunda kapılar hazırdı — gerçek birer şaheser. Metal, dikenlere, yılanlara ve Tanrı'nın evinde bulunmaması gereken şekillere bükülmüştü.
Bizde "acele işe şeytan karışır" derler. Biscornet'nin durumunda bu sadece bir atasözü değildi — kelimenin tam anlamıyla gerçekti. Kapılar kutsanmak istendiğinde, açılmayı reddetti. Ne anahtar, ne kuvvet, ne de çilingir hüneri işe yaradı. Ancak üzerlerine kutsal su serpildiğinde açıldılar — sanki kutsal olan, şeytanın kilidini eritiyordu.
Biscornet'ye gelince — onu atölyesinde ölü buldular. Yüzü, mutlak bir dehşet ifadesiyle donmuştu. Kimilerine göre Şeytan, borcunu almaya geldi. Kimilerine göre ise kapıları takarken kutsal suya değdi ve bu onu yok etti. Çünkü ruhunu Şeytan'a satmış bir adam, kutsal olanın dokunuşuna dayanamaz.
Notre-Dame'ın kapılarındaki demir işçiliği bugün hâlâ duruyor — her ne kadar 1789 Fransız Devrimi sırasında devrimciler onları sökmek isteyerek ciddi hasar vermiş olsa da. Ana portalın sol kapısına dikkatle bakın: desenlere uzun süre bakarsanız kıpırdıyor gibi görünürler. Ve hiç kimsenin açıklayamadığı son bir ayrıntı — Biscornet, eski Fransızcada "iki boynuzlu" anlamına gelir.