سوگند بر ویرانه‌ها

پاییز ۴۸۰ پیش از میلاد بود. قدرتمندترین مرد جهان بالای تپّه‌ای ایستاده بود و شهر آتن را تماشا می‌کرد که می‌سوخت. خشایارشا — شاه شاهان پارس — بزرگ‌ترین لشکری را که دنیای باستان به خود دیده بود با خودش آورده بود: شاید سیصد هزار سرباز که مثل سیلاب از یونان رد شده بودند. اسپارتی‌ها سعی کرده بودند جلویش را در گذرگاه کوهستانی ترموپیل بگیرند و تا آخرین نفر جنگیده بودند. فقط کُندش کردند. آتن خالی بود — مردمش همه‌چیز را روی ناوگان دریایی‌شان شرط بسته بودند و رفته بودند.