هر نُه سال، آتِن باج سنگینی میداد: چهارده جوان — هفت پسر و هفت دختر — به جزیرهی کرِت فرستاده میشدند تا خوراک هیولایی بشوند به نام مینوتور. نیمانسان، نیمگاو، در دل هزارتویی زیر کاخ کنوسوس زندگی میکرد. هر کس پا به آن هزارتو میگذاشت، دیگر بیرون نمیآمد. این تاوان شکست آتِن در جنگ با شاه مینوس بود. میگویند «تا سه نشه بازی نشه» — و باج سوم که رسید، شاهزادهای به نام تِسِئوس گفت: بَس است. خودم میروم. و میکُشَمَش.
پدرش، شاه اِژِئوس، التماس کرد که نرود. اما تِسِئوس کوتاه نیامد. پیش از حرکت کشتی، پدر یک قول ازش گرفت: کشتی با بادبانهای سیاه حرکت میکند — رنگ عزا. اگر تِسِئوس زنده ماند، بادبانها را سفید کند تا پدرش از بالای صخرهها خبر خوش را ببیند، پیش از آنکه کشتی به بندر برسد. تِسِئوس قسم خورد. بعد راهیِ کرِت شد.
در کرِت، اسیرها را جلوی شاه مینوس و درباریانش رژه بردند — مُردههای متحرّک، به چشم همه. اما یک نفر در میان جمعیت نتوانست چشم بردارد. آریادنه، دخترِ خودِ شاه، تِسِئوس را دید و دلش رفت. قد بلند، نشکسته، حتّی در زنجیر هم سرش بالا بود. همان شب، پنهانی به سلولش آمد با دو هدیه که همهچیز را عوض میکرد: یک شمشیر تیز و یک کلاف نخ.
نقشهاش ساده بود، از آن سادگیهایی که نبوغ است. گفت: «سر نخ را به ورودی هزارتو ببند. هرچه جلوتر رفتی، نخ را باز کن. وقتی هیولا را کشتی، نخ را دنبال کن و برگرد.» تا حالا هیچکس به این فکر نکرده بود — یا شاید کسی آنقدر عاشق یک اسیر نشده بود که برایش خطر کند. در عوض، تِسِئوس قسم خورد آریادنه را به آتِن ببرد و ملکهاش کند. او همهچیزش را روی یک غریبه شرط بست. و او قولش را داد.
سپیدهدَم، تِسِئوس سر نخ را به ورودی بست و قدم به تاریکی مطلق گذاشت. بنبست، پیچهای دروغین، راهروهایی که تو را به نقطهی اوّل برمیگرداندند — هزارتو ساخته شده بود تا روحت را بشکند. اما او ادامه داد، نخ پشت سرش کشیده میشد، تنها راه بازگشتش. در عمیقترین اتاق، مینوتور را پیدا کرد. نبرد بیرحمانه بود — هیولا با شاخهایش حمله میکرد و غُرّش میزد. اما تِسِئوس به جای تکتک جوانهایی میجنگید که آتِن به اینجا فرستاده بود تا بمیرند. شمشیر را در قلب هیولا فرو کرد. بعد — سکوت.
نخ را دنبال کرد، از دلِ تاریکی بازگشت و قدم به روشنایی روز گذاشت — جایی که آریادنه منتظرش بود. بقیهی اسیرها را آزاد کردند، به بندر دویدند و به سمت آتِن بادبان کشیدند. آریادنه باور داشت که دارد به زندگی تازهاش بهعنوان ملکه میرود. اشتباه میکرد. در جزیرهی ناکسوس، تِسِئوس او را گذاشت و رفت. فراموشش کرد؟ ازش خسته شد؟ خدایان دستور دادند؟ کسی نمیداند. آریادنه روی ساحل از خواب بیدار شد و کشتی تِسِئوس را تماشا کرد که در افق آب شد.
اما داستان آریادنه اینجا تمام نشد. دیونیسوس، خدای شراب و شادی، او را روی همان ساحل پیدا کرد، عاشقش شد، و همسر جاودانهی خودش کرد. تاج را از سرش برداشت و به آسمان پرتاب کرد — تاج، صورت فلکی شد که هنوز در شبهای تابستان دیده میشود: تاج شمالی. دختری که یک قهرمان رهایش کرد... همسرِ یک خدا شد.
اما تِسِئوس بهای بیتوجّهیاش را سنگینتر از آنچه تصوّر میکرد پرداخت. در سرمستی پیروزی — یا زیر بار گناهِ کاری که با آریادنه کرده بود — یادش رفت بادبانهای سیاه را سفید کند. پدرش اِژِئوس بالای صخرههای دماغهی سونیون ایستاده بود و افق را میکاوید. بهجایش، سیاه دید. فکر کرد پسرش مُرده. خودش را به دریا انداخت — همان دریایی که هنوز به نامش شناخته میشود: دریای اِژه. قهرمانی که هیولا را کشت... برگشت و فهمید که پدرش را کشته است.