پنجاه سال. هر روز. همان ستونها، همان مسیر، همان سنگها. خالد الاسعد سال ۱۹۳۲ در تَدمُر به دنیا آمد — شهرکی در سوریه، درست کنار ویرانههای باستانی پالمیرا. بزرگ شد و ستونها حیاط خانهاش بودند. تاریخ خواند در دمشق، برگشت، و سال ۱۹۶۳ مدیر میراث باستانی پالمیرا شد. چهل سال در همین سِمَت. وقتی سال ۲۰۰۳ بازنشسته شد هیچ چیز عوض نشد — هر صبح میآمد. اسم دخترش را گذاشت زَنوبیا، به نام ملکهی جنگاور پالمیرا. این ویرانهها محل کارش نبودند. خودِ او بودند.
0%
پیامبران و زائران·3/5·1′
The place
Palmyra
نگهبان پالمیرا
باستانشناس ۸۳ سالهای که پنجاه سال از ویرانههای پالمیرا نگهبانی کرد — و مرگ را بر خیانت به آنها ترجیح داد
1963-2015 (al-Asaad's career); May-August 2015 (ISIS occupation and his martyrdom)Palmyra
پند داستان
“کسانی هستند که ویران میکنند چون از آنچه گذشته دربارهی وسعت توان انسانی آشکار میکند میترسند — و کسانی هستند که میمیرند اما به آن خیانت نمیکنند. سنگها شاید بازسازی شوند یا نشوند، اما ایستادن پیرمردی با عینکش، ساکت در برابر جلادانش، یادبودی است که هیچ انفجاری به آن نمیرسد.”
شخصیتها
خ
خالد الاسعد (مدیر میراث باستانی، ۱۹۶۳–۲۰۰۳)م
مأمون عبدالکریم (مدیرکل میراث فرهنگی سوریه)م
میخائیل گاولیکوفسکی (باستانشناس لهستانی)ا
ایرینا بوکووا (مدیرکل یونسکو)منبع
UNESCO statements, August 18-20, 2015; Abdulkarim, Maamoun, interviews on Syrian heritage evacuation efforts; The Guardian, New York Times, BBC reporting, August 2015; Gawlikowski, Michał, tributes and interviews; ASOR Cultural Heritage Initiatives documentation of Palmyra destruction; UNOSAT satellite imagery analysis, 2015-2017