معبد بِل — دو هزار سال، بعد هیچ

سال ۳۲ میلادی — همان دهه‌ای که عیسی مسیح را بیرون اورشلیم به صلیب کشیدند — کاهنان شهر تَدمُر در دل بیابان سوریه، بزرگ‌ترین معبدی را که آن سرزمین به خود دیده بود به پایان رساندند. نامش را گذاشتند معبد «بِل»، خداوندگار هستی. خدایی که شکوه مَردوک بابلی و هیبت زئوس یونانی را یک‌جا داشت، اما خودش چیز دیگری بود. تنها هم فرمان نمی‌راند: خدای خورشید سمت راستش ایستاده بود و خدای ماه سمت چپش. سه خدا، و تمام آسمان مال آن‌ها.