پدری که پسرانش را کُشت

سال ۱۰۹۰ میلادی، مردی به نام حسنِ صبّاح قلعه‌ی الموت را تصرّف کرد — دژی بر لبه‌ی پرتگاهی در شمال ایران، آن‌قدر بلند که لقبش شده بود «عُقاب‌نشین.» از آنجا یکی از مَخوف‌ترین شبکه‌های جهان قرون وسطا را بنا کرد: نزاریان اسماعیلی، شاخه‌ای جداشده از اسلام شیعی که قوی‌ترین مردان خاورمیانه را ترور می‌کردند. اما خودِ حسن مثل سرداران جنگ زندگی نمی‌کرد. لباسِ ساده، غذای ساده، روزهای بی‌انتها پای کتاب. و یک قانون آهنین: هیچ‌کس — هیچ‌کس — بالاتر از قانون نیست.