سال ۱۹۶۳، ییگائل یادین با هزاران داوطلب از بیستوهشت کشور از دل بیابان بالا رفت تا به قلّهی مَسادا برسد. یادین یک باستانشناس معمولی نبود — فرماندهی ارتش اسرائیل در جنگ ۱۹۴۸ بود. حالا آمده بود دژ صحراییای را بکاود که در سال ۷۳ میلادی نزدیک هزار یهودی در آن مرگ را به تسلیم شدن به روم ترجیح داده بودند. مورّخ باستان، یوسِفوس، نوشته بود که آخرین شب ده نفر با قرعه انتخاب شدند تا بقیه را بکشند. یادین دنبال همان قرعهها آمده بود.

The place
Masada
قرعهی ده نفر
یازده سفال، سه اسکلت، و موهای بافتهی زنی که دو هزار سال در خاک مانده بود — کشفیّاتی که افسانهی مَسادا را هم تأیید کرد و هم زیر سؤال بُرد
پند داستان
“مرز میان کشف گذشته و ساختن آن باریکتر از آن است که دوست داریم باور کنیم. هر باستانشناسی که چیزی از دل خاک بیرون میآورد، انتخاب میکند چه داستانی از آن بسازد — و آن داستانهایی که بیشتر از همه دلمان میخواهد واقعی باشند، همانهایی هستند که باید بیشتر از همه زیر ذرّهبین ببریم. موهای بافته واقعیاند. سفالهای حکشده واقعیاند. استخوانهای پراکنده واقعیاند. اما معنایشان — آن را ما تعیین میکنیم.”
شخصیتها
منبع
Yadin, Yigael. Masada: Herod’s Fortress and the Zealots’ Last Stand, 1966; Cohen, Shaye J.D. ‘Masada: Literary Tradition, Archaeological Remains, and the Credibility of Josephus,’ Journal of Jewish Studies 33, 1982; Ben-Yehuda, Nachman. The Masada Myth: Collective Memory and Mythmaking in Israel, University of Wisconsin Press, 1995; Ben-Yehuda, Nachman. Sacrificing Truth: Archaeology and the Myth of Masada, Humanity Books, 2002; Zias, Joe. ‘Human Skeletal Remains from the Southern Cave at Masada,’ in The Dead Sea Scrolls Fifty Years After Their Discovery, 2000; Sallon et al. ‘Germination, Genetics, and Growth of an Ancient Date Seed,’ Science 320, 2008