سال ۱۲۵۸ بود. در شهر قونیه، مردی با قلبی شکسته قلم برداشت و اولین سطرهای شعری را نوشت که قرار بود مشهورترین اثر زبان فارسی شود. نامش مولانا جلالالدین بلخی بود. نه با حکمت شروع کرد، نه با فلسفه. با یک صدا شروع کرد — صدای نالهی یک نی.
0%
عشق و دلشکستگی·3/3·1′
The place
Mevlana Museum (Green Dome)
نالهی نی
شعری که جان تصوف شد
دورهی سلجوقی (حدود ۱۲۵۸ میلادی)Mevlana Museum (Green Dome)
پند داستان
“هر حسرتی که در درونمان میجوشد، یادآوری روح از سرچشمهی خویش است — و عمیقترین غمهایمان، دلتنگیِ خانهایست که از یاد بردهایم.”
شخصیتها
م
مولانا جلالالدین بلخیش
شمس تبریزین
نی (ney)د
درویشهای مولویهمنبع
Rumi, Masnavi-ye-Ma'navi, Book I; Franklin Lewis, Rumi: Past and Present, East and West