تشییعی که مرزها را برداشت

هفدهم دسامبر سال ۱۲۷۳ بود. قونیه چیزی دید که هیچ شهری در آناتولی ندیده بود. مولانا جلال‌الدین از دنیا رفته بود و خبرش مثل آتش در شهر پیچید. خیابان‌ها پُر شد از آدم‌هایی که در روزهای عادی هرگز کنار هم نمی‌ایستادند: مسلمانانی که قرآن می‌خواندند، مسیحیانی که سرودهای مذهبی زمزمه می‌کردند، یهودیانی که دعاهایشان را زیر لب می‌گفتند، و زرتشتیانی که نمادهایشان را در دست داشتند. همه آمده بودند برای یک نفر.