دُزدیِ مُقدَّس

وِنیز، سال ۸۲۸ میلادی. شهری جاه‌طلب — از تجارت پولدار شده بود، ناوگان داشت، و داشت جای خودش را بین قدرت‌های مدیترانه باز می‌کرد. امّا یک مشکل داشت: قدّیس محافظش تئودور بود، یک سرباز یونانی که بیرون از کلیسا کسی اسمش را نشنیده بود. اگر ونیز می‌خواست هم‌قد رُم و قسطنطنیه بایستد، به یک نام خیلی بزرگ‌تر نیاز داشت. و دو تاجر ونیزی که در اسکندریه‌ی مصر کار می‌کردند — بوئونو دا مالاموکّو و روستیکو دا تورچِلّو — مطمئن بودند می‌دانند این نام کجاست.