عروسی دریا

ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید: «هر که طاووس خواهد، جور هندوستان کشد.» ونیز طاووس نمی‌خواست — دریا می‌خواست. و مَهرش را هشتصد سال تمام داد. سالی یک بار، «دوج» — حاکم انتخابی و مادام‌العمرِ ونیز — سوار یک کشتی طلاکاری غول‌پیکر می‌شد، تا دلِ دریای آدریاتیک پیش می‌رفت، انگشتر طلا را از دستش درمی‌آورد و می‌انداخت توی موج‌ها. بعد اعلام می‌کرد: «ای دریا، با تو ازدواج می‌کنم، نشانه‌ی فرمانروایی راستین و جاودانه.» نه شعر بود، نه استعاره. فرمان رسمیِ دولت بود.