دو بار در سال، در معبدِ ابوسِمبِل در جنوب مصر، اتفاقی میافتد که نباید ممکن باشد. صبحِ روزهای ۲۲ فوریه و ۲۲ اکتبر، پرتوی از نورِ خورشید از دروازهی شرقیِ معبد وارد میشود و شصت متر سنگِ یکپارچه را میشکافد — از تالارها رد میشود، از راهروها، از اتاقها — تا به تاریکترین نقطهی بنا برسد: مقدسترین اتاق. آنجا، چهرهی سه تندیسِ سنگی را روشن میکند که سیصد و شصت و سه روزِ دیگرِ سال در تاریکیِ مطلق نشستهاند.
0%
پیامبران و زائران·2/3·1′
The place
Abu Simbel
قرار سههزارسالهی خورشید
دو بار در سال، نور خورشید شصت متر سنگ را میشکافد تا به چهرهی فرعون برسد
پادشاهی نوین مصر (حدود ۱۲۴۴ پیش از میلاد)Abu Simbel
پند داستان
“بزرگترین هنر آدمی این است که آفرینشِ خود را با ضربانِ هستی هماهنگ کند، و دقتِ واقعی بیشتر از تمدنی عمر میکند که آن را پدید آورده.”
شخصیتها
ر
رامسس دومآ
آمونرعر
رعحوراختیپ
پتاحمنبع
Desroches-Noblecourt, C. The Great Temple of Abu Simbel. Paris, 1968; UNESCO Technical Reports