Paskalya arifesinde, Kudüs’teki Kutsal Kabir Kilisesi’ndeki son alev de söndürülür. Her kandil, her mum — ölür. Kilise, kapağı kapatılmış bir mezar gibi karanlığa gömülür. On bin hacı o zifiri karanlıkta ayakta durur; her birinin elinde otuz üç sönük mum — Mesih’in yeryüzünde yaşadığı her yıl için bir tane. Atina’dan ve Moskova’dan, Addis Ababa’dan ve Tiflis’ten gelmişlerdir. Işığı kaybetmiş herkesin beklediği gibi beklerler: ellerinde yalnızca aydınlığın hatırası ve onun geri döneceğine dair inatçı bir inanç.

The place
Old City of Jerusalem
Kutsal Ateş
On yedi yüzyıldır Mesih’in mezarından bir alev beliriyor — ve kimse nedenini açıklayamadı
Hikâyenin Dersi
“İster mucize olsun ister sır, Kutsal Ateş kanıttan daha derin bir şeye cevap veriyor. On yedi yüzyıldır insanlar aynı taş mezara dönüyor, çünkü kadim bir bilgiyi taşıyorlar: karanlık son söz değildir. Işık geri döner — eğer ona ulaşana kadar birlikte karanlıkta durmaya razıysak.”
Karakterler
Kaynak
Egeria, Itinerarium Egeriae (c. 385 CE); Bernard the Monk, Itinerarium (c. 870 CE); William of Tyre, Historia (12th century); Skarlakidis, Haris, Holy Fire: The Miracle of the Light of the Resurrection at the Tomb of Christ, 2011; Cohen, Raymond, Saving the Holy Sepulchre, 2008; Cust, L.G.A., The Status Quo in the Holy Places, 1929; Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem, church chronicles; Nusseibeh, Sari, Once Upon a Country, 2007