Manikarnika Ghat'taki ateşler hiç sönmedi. Hiç. Günün her saati, gecenin her karanlığında, Ganj Nehri kıyısındaki taş basamaklarda cenaze ateşleri yanıyor. Varanasi — Hinduizm'in en kutsal şehri. Aynı anda on iki ceset, günde yüzlerce kişi. Duman yükseliyor, küller nehre karışıyor. "Ateş düştüğü yeri yakar" deriz biz. Ama burada ateş düştüğü yeri yakmıyor — özgür bırakıyor. Hindular inanıyor ki burada ölmek sadece hayatı bitirmez, ölüm ve yeniden doğuş döngüsünü tamamen kırar. Burada ölüm, mutlak kurtuluşun kapısı.

The place
Varanasi (Kashi — City of Light)
Sönmeyen Ateş
Binlerce yıldır hiç sönmeyen kutsal ateşin başında, toplumun en alttakisi her ruhun kurtuluş anahtarını tutuyor — çünkü bu şehirde ölmek, gerçek özgürlüğün kapısını açmak demek
Hikâyenin Dersi
“Varanasi en kutsal mekânını bir tapınağın değil, bir yakma alanının çevresine kurdu — ve dünyanın geri kalanının ömür boyu kaçtığı bir gerçeği keşfetti: gerçekten özgür olmanın tek yolu, ateşten korkmayı bırakmak.”
Karakterler
Kaynak
Parry, Jonathan P. Death in Banaras, Cambridge University Press, 1994; Eck, Diana L. Banaras: City of Light, Princeton University Press, 1982; Justice, Christopher. Dying the Good Death: The Pilgrimage to Die in India's Holy City, SUNY Press, 1997; Skanda Purana, Kashi Khanda (12th-14th century CE); Markandeya Purana (Harishchandra legend); Bhutiani, Shubhashish. Hotel Salvation (Mukti Bhawan), 2016 film, Venice Film Festival