فداکاری کولبه

تابستان ۱۹۴۱. آشویتس هنوز آن کارخانه‌ی مرگی نشده بود که بعدها دنیا شناخت. یک اردوگاه بود برای زندانیان سیاسی لهستانی، و وحشت را نه با کشتار جمعی، بلکه با شکنجه‌ی هدفمند حفظ می‌کردند. وقتی در تیرماه یک زندانی فرار کرد، فرمانده‌ی اس‌اس، کارل فریتش، حکمی داد: ده نفر از هم‌بند‌های فراری انتخاب می‌شوند تا در زیرزمین ساختمان ۱۱ — جایی که زندانیان آن را «بلوکِ مرگ» می‌نامیدند — از گرسنگی بمیرند.